Lofzangen

Het houdt maar niet op. De ene lofzang na de andere schalt door het land. Onze premier is de grootste staatsman sinds Willem van Oranje. De nieuwe vader des vaderlands. President van Nederland. Categorie Churchill.

En dat allemaal na een tv-toespraak van 10 minuten. Vooropgesteld: Mark Rutte blijkt opnieuw een voortreffelijk crisismanager. Daar doen we hier niets aan af. Ook ik noemde hem staatsman-Mark.

Maar het interessante is dat die lof nu ook komt van figuren die tot gisteren niet genoeg zuur konden oppompen om beleid en persoon van de premier te beschrijven.

Zouden ze hem altijd verkeerd beoordeeld hebben? Dat ze nu pas zijn grootheid zien? Of laten ook zij zich meeslepen door het eeuwige verlangen naar de Sterke Man in crisistijden?