Segers gaat opnieuw meloenen doorslikken

Van Gert-Jan Segers zijn we voorlopig niet af, want hij wordt opnieuw lijsttrekker van de ChristenUnie. Het partijbestuur heeft hem kandidaat gesteld, als enige. En de leden van de partij komen er door de coronacrisis niet meer aan te pas, dus die kunnen ook geen roet in het eten gooien.

Niet dat er gevaar bestond dat ze dat zouden doen. De achterban van de ChristenUnie heeft geen enkele reden om ontevreden te zijn met hoe het nu gaat. De partij haalde bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 5 zetels en staat virtueel al lange tijd op 6 à 7. Ze mag dus straks op lichte winst rekenen, vrij uitzonderlijk voor een juniorpartner. Trouwens, bij nader inzien: zo licht is die winst eigenlijk niet. Als je stijgt van 5 naar 6 zetels komt dat neer op een vooruitgang van 20 procent. Noem dat maar niks.

Waar de ChristenUnie haar succes aan dankt is niet helemaal duidelijk. Veel klinkende resultaten heeft de partij niet weten binnen te slepen. Het nieuwe kinderpardon (of hoe je het noemen moet) is een van de schaarse uitzonderingen, waarbij je je dan ook nog kunt afvragen hoe belangrijk de rol van D66 was. Voor de rest was het vooral meloenen doorslikken geblazen voor de mannenbroeders.

Segers heeft dan ook wel even moeten nadenken of hij de last van het partijleiderschap nog een regeerperiode wilde dragen, laat hij op zijn Facebookpagina weten. Hij heeft er ook thuis ‘aan de keukentafel’ met vrouw en dochters over gesproken. Op de vraag van die laatsten: “Pap, wat vindt God ervan?” krijgen we helaas geen antwoord. Maar mijn inschatting is dat de God van de ChristenUnie weinig bezwaren zal koesteren.

Segers is geboren in 1969 en zit sinds 2012 in de Tweede Kamer. Eind 2015 werd hij partijleider, als opvolger van Arie Slob. Vorig jaar hintte Carola Schouten, de vicepremier van de ChristenUnie, op de mogelijkheid het van Segers over te nemen. Mocht ze zich beschikbaar hebben gesteld, dan had ze waarschijnlijk best een kans gemaakt. Maar dat heeft ze kennelijk niet gedaan.

Het is goed denkbaar dat de ChristenUnie ook bij het volgende kabinet mag aanschuiven, want in deze tijd van politieke versplintering is elke Kamerzetel meegenomen. De eigen inbreng van de partij zal dan weer tamelijk beperkt blijven. De hoofdlijnen van het regeerakkoord worden niet bepaald door de kleinste coalitiepartner. Hooguit kan die hier en daar wat beslissingen op de lange baan schuiven (bijvoorbeeld op medisch-ethisch gebied). Maar aan de andere kant: vier jaar in de oppositiebankjes zitten is ook al zowat.