Terug in je hok

Er zal voorlopig weer even opgelucht adem worden gehaald bij de Europese Centrale Bank in Frankfurt en waarschijnlijk ook bij de zuidelijke eurolanden.

De ECB had zich immers opgeworpen als redder van de eurozone, met honderden miljarden aan steunprogramma’s en het opkopen van grote pakken staatsschuld van landen waar de economie nu helemaal in puin ligt.

In totaal gaat het om 2,7 biljoen euro. Formeel mag de ECB geen grote belangen nemen in de staatsschuld van de eurolanden en dus zat het Duitse Constitutioneel Hof in Karlsruhe er meteen boven op. Dat gaat zo maar niet met geld van de Duitse belastingbetalers, c.q. de Bundesbank moet hier niet aan meewerken.

Het is niet de eerste keer dat het Hof in Karlsruhe op de rem trapt, bij eerdere gelegenheden liep het met een sisser af. Ditmaal echter gingen in Brussel alle alarmbellen af, zonder betaalmeester Duitsland gaat het niet en als het Hof in Karlsruhe er echt een zaak van gaat maken veroorzaakt dat twijfel en dat kun je niet hebben als je net hebt gezegd dat de geldpersen zullen draaien tot de coronacrisis (de economische kant ervan) is overwonnen. Binnen drie maanden moest de ECB eerst maar eens nadere uitleg geven over het beleid.

Dat was voldoende om een hoop raderen in werking te stellen. Bij hoge uitzondering reageerde het Europese Hof van Justitie in Luxemburg dat het Hof in Karlsruhe over deze zaak niets heeft te zeggen. Het Europese Hof is hoger en ‘overrulet’ dus een nationaal hof. Bij deze eenmalige blaf blijft het, verdere communicatie in deze acht het Europese Hof niet nodig. Oftewel, Karlsruhe, terug in je hok.

Weg ‘bom onder de ECB’ , Brussel en de ECB zijn de baas en kunnen, zo lang dat democratisch is geschraagd, doorgaan met het redden van de eurozone.

De geldpersen blijven draaien, maar een goede afloop is nog altijd allerminst zeker. Immers, je kunt niet oneindig papieren schulden blijven bijdrukken zonder fikse inflatie en het is de vraag of met name de zuidelijke landen zich in voldoende mate kunnen herstellen. Onze staatsschuldquote loopt al fors uit de hand, laat staan daar.

Het is dus de vraag of de ECB-biljoenen genoeg zullen blijken. Is dat zo, treedt een hele lange periode aan waarin we, met hulp de inflatie, ‘uit de schuldenlast moeten groeien’.

Immers, bezuinigen op de overheidsuitgaven zoals tijdens de financiële crisis is gebeurd, is nu geen optie. Alles wat een mager economisch herstel de nek omdraait is nu geen optie. Blijft over lastenverzwaringen, maar dat kan ook niet aan de onderkant. Bovenmodaal kan zijn borst vast natmaken.

Is het niet genoeg, kunnen de spanningen tussen de eurolanden zo groot worden dat er niets anders op zit dan een splitsing tussen de ‘neuro’ en de ‘zeuro’. Maar dat is voor de ECB wel de aller- allerlaatste optie.

FOTO: Het Bundesverfassungsgericht oordeelt over de ECB