Via de achterdeur

De cijfers over Corona-doden en ziekenhuisopnames beginnen te dalen, maar de harde werkelijkheid wat betreft de economie moet nog neerdalen en zal dat zeker de rest van het jaar nog doen.

De reeks faillissementen zal toenemen en het leger werklozen ook. Staatsbank ABN Amro maakte een verlies over het eerste kwartaal bekend van 395 miljoen euro, twee buitenlandse klanten die zwaar in de olie zaten waren verantwoordelijk. Olie is even foute boel als de wereldeconomie vol op de rem gaat, het Koninklijk Huis met haar niet onaanzienlijke belang in Shell kan daar ongetwijfeld over meepraten.

Concurrent ING had minder winst maar deed het toch verhoudingsgewijs beter. Zonder de twee risicoklanten had ABN Amro ook zwarte cijfers gehad. Kwestie van je portefeuille goed inschatten en daar belooft ABN Amro nu beterschap.

Nieuwe topman Robert Swaak begint meteen in het defensief, maar hij mag van geluk spreken dat ABN Amro nog steeds in meerderheid een staatsbank is. Die heeft immers staatssteun en kan dus niet onderuit gaan. Zonder dat gegeven was de kans in deze volatiele tijden aanwezig dat rekeninghouders zenuwachtig worden. Dat is nu minder en in het huidige beursklimaat is het ook uitgesloten dat de staat van zijn resterende belang af kan komen.

Is ook niet wenselijk voor het financieel-economische klimaat in ons land. De les is wel dat als de wereld echt op het scherp van de snede komt, en dat zal zeker het geval zijn als we nu over gaan van de eerste acute besmettingsgolf naar het in stand houden van de firewalls, om te hopen dat we de besmettingen binnen de perken kunnen houden. Een vaccin is er voorlopig niet, dus we moeten op de anderhalve-meter- economie en de waakvlam.

De vrije economie is stuurloos, waar ooit de roep was om totale absentie van de overheid is diezelfde overheid, gesteund door de ECB en via de ECB de banken nu de reddende engel. De komende twee jaar zal het nog schipperen worden, gaan tal van bedrijven en kleine ondernemers failliet. Het vangnet ligt bij de overheid die de rekening niet zonder de geldpersen van de ECB en het fors oprekken van het begrotingstekort kan betalen.

Die rekening kan niet snel worden opgehoest en komt dus terecht bij een volgende generatie en waarschijnlijk via pensioenkortingen ook bij de huidige ouderen, alsmede via premiestijgingen bij de werkenden en zeker bij de beter verdienenden via hogere belastingen.

Nadat de financiële crisis eindelijk was overwonnen en de bomen weer tot de hemel leken te groeien dachten we dat de vrije economie had gewonnen. Nu moeten we toch concluderen dat de economie tot in lengte van jaren aan het infuus van overheid, ECB, EU en de banken blijft liggen.

Die achterdeur die we hadden gedacht gesloten te hebben, blijkt nu opeens toch weer de hoofdingang te zijn.