Boris blijft blunderen

Ik had me heilig voorgenomen om na de Brexit geen letter meer over de Britten te schrijven. Ze zochten het zelf maar uit, daar op die krijtrotsen. In hun splendid isolation. Lekker hersenschimmen najagen over een glorieuze toekomst bevrijd van de EU. Of anders gezegd, gewoon in hun grauwe sop laten gaarkoken.

De zucht van verlichting in Downing Street 10 moet tot op de Shetland-eilanden te horen zijn geweest. Achterkamertjes zou ze met rust laten. Eindelijk. Boris Johnson kon nu gaan regeren.

Van dat regeren is nog niet veel terecht gekomen. De coronacrisis is voor Johnson net als voor zijn kompaan in het Witte Huis een nummer te groot gebleken. Incompetentie is ook in het VK het sleutelwoord voor het corona-beleid. De Britten hebben het hoogste sterftecijfer in Europa en zonder hun Helden van de Nationale Gezondheidszorg was het nog veel rampzaliger geweest.

Aan Johnson had het niet gelegen. Hij volhardde na het luiden van de noodklok lang in de ontkenningsmodus en bleef enthousiast handen schudden. Tot het virus hem te grazen nam en hij op de intensive care belandde. Het was zoals hij later verklaarde, kantje boord.

Er zijn Britten die hebben gehoopt dat het ziekenhuisverblijf hem behalve van het virus ook van zijn incompetentie zou genezen. Oog in oog met Magere Hein willen mensen, ook matig bekwame politici, nog wel eens tot bezinning komen. Of in elk geval in het ziekbed nadenken over wat ze in de toekomst, als die er nog is, anders en beter zouden doen.

Niets van dat alles. Boris blundert voort. (Dat is dan ook de reden voor dit stukje, zoals gezegd geheel tegen mijn aanvankelijke voornemen.)

Het nieuwste voorbeeld is zijn steun aan zijn belangrijkste politieke adviseur, Dominic Cummings, alias de ‘architect van de Brexit’ en de meester-strateeg van Johnsons verrassend grote verkiezingsoverwinning van december vorig jaar. Er zijn ook figuren in de Conservatieve Partij die minder van hem gecharmeerd zijn. Zij noemen hem ‘Raspoetin’. Achter de hand natuurlijk, want Cummings is machtig.

Macht maakt arrogant, zoals we weten. Cummings, toch al nooit een toonbeeld van bescheidenheid, meende dat de lockdown die de regering veel te laat had ingesteld, niet voor hem gold. Hij reed van Londen naar het buiten van zijn ouders in Durham, 400 km, om zijn vierjarig zoontje bij hen onder te brengen. Uit voorzorg. Zijn vrouw had lichte corona-symptomen en als ook hij zelf ziek zou worden was er niemand om voor de kleine te zorgen. Hulp in Londen was klaarblijkelijk niet voor handen.

Cummings is daarna nog een of twee keer in overtreding geweest. Dat lekte, uiteraard, uit. En sindsdien zijn de rapen gaar. Met de door corona opgebloeide nationale eendracht was het meteen gedaan.

De breuklijn die na de Brexit leek toegedekt, werd weer zichtbaar. Veel Britten wonden zich mateloos op. Zij braaf thuis blijven terwijl voor de elite kennelijk andere regels golden. Ze pikten het niet. In het andere kamp probeerde men het af te doen als een storm in een glas gin. Het zou wel overwaaien.

Dat is (nog) niet gebeurd. Dat ligt ook aan Cummings. Hij weigert in te zien dat hij in de fout was gegaan en zelfs iets wat met enig goede wil op excuses kan lijken zit er niet in. Maar het ligt in de eerste plaats toch aan Johnson. De premier blijft demonstratief achter zijn man staan ondanks toenemend onbegrip en ergernis in de eigen partij en zijn regering.

Over de reden wordt natuurlijk naar hartenlust gespeculeerd. Kern van die speculaties: Boris kan niets zonder Cummings. Cummings heeft de ideeën, Johnson moet ze verkopen. De adviseur en niet de premier is de sterke man in Downing Street.

Sommige Conservatieven beginnen zich inmiddels zorgen te maken. De affaire-Cummings zou wel eens het begin van het einde van de regering-Johnson kunnen worden. Het zal de kiezers intussen ook zijn opgevallen dat de oppositie na de catastrofale jaren onder Jeremy Corbyn weer een geloofwaardige leider heeft. Sir Keir Starmer straalt rust en competentie uit, terwijl het in het hoofd van Boris net zo warrig is als er op.

Hoe dit moet aflopen, geen idee. Misschien krijgt Cummings alsnog zijn congé of ‘houdt hij de eer aan zichzelf’. Maar het geeft te denken dat een regering in de ernstigste crisis sinds de oorlog in beslag wordt genomen door in feite een mini-affaire. Elke beetje bekwame regeringsleider had de zaak allang oplost door zijn adviseur met dank voor de bewezen diensten uit te wuiven.

Ik vrees dat er nog meer stukjes zullen volgen over het geknoei in Little England.

3 reacties op ‘Boris blijft blunderen

  1. Tja dat kun je er allemaal van vinden.
    Boris is nu eenmaal de leider.
    En de Engelsen zullen zich heus wel redden.
    De tijd zal het leren.
    Maar de Queen vertrok ook snel naar een ander onderkomen, dus dat was geen probleem voor de Britten?
    De Oranje familie hier waarover werd geschreven dat ze met het gezin in quarantaine moesten bljjven, nou ja een groot park rond Huis ten Bosch , ach zwembad , bioscoop, moeder van Maxima die kennelijk ook gratis een appartement op Huis ten Bosch heeft nu.
    En dat vindt iedereen wel normaal.
    Eerst de eigen straat schoonvegen en dan naar de Britten kijken.

    Like

  2. Wat een storm in een glas water. Geef desnoods die Cummings de gebruikelijke boete, maar zeur niet over dit incident. De gezondheidszorg in Engeland is niet in gevaar gebracht, en het is een illusie dat iedereen gelijk is. De doorsnee Engelsman heeft ook niet Cummings’ verantwoordelijkheden. Ook in Engeland moet je het niet wagen je kop boven het maaiveld uit te steken.

    Like

  3. “Ik had me heilig voorgenomen om na de Brexit geen letter meer over de Britten te schrijven. Ze zochten het zelf maar uit, daar op die krijtrotsen.”

    Echt? Dan ben je als journalist toch niet serieus te nemen? Niet erg professioneel.
    Of is Achterkamertjes een soort grabbelton waar je mag schrijven waarover je maar wil?

    Like

Reacties zijn gesloten.