Wat er misging bij GroenLinks

Bij de Kamerverkiezingen van 2017 ging GroenLinks van 4 naar 14 zetels, een winst van 10. De partij was daarmee de grootste stijger van allemaal. Bovendien bleek lijsttrekker Jesse Klaver bijzonder populair. Tijdens zijn optredens in concertzalen en evenementenhallen werd hij bejubeld als een popidool. Dit alles moet bij de partij, en ook bij Klaver zelf, de gedachte hebben doen postvatten dat the sky the limit was.

Tijdens de kabinetsformatie stelde GroenLinks zich dan ook buitengewoon veeleisend op. Vooral op het gebied van het vluchtelingenbeleid wenste het geen enkele concessie te doen. De onderhandelingen liepen hierdoor na enkele maanden stuk. Maar geen nood, zullen Klaver en zijn omgeving hebben gedacht, onze tijd komt nog wel. Bij de volgende verkiezingen zijn we nog veel groter, en dan kunnen ze niet meer om ons heen.

Tot dusver is dat scenario niet uitgekomen. En het is maar helemaal de vraag of dat nog zal gebeuren. Als je sommige peilingen mag geloven kan GroenLinks al in zijn handjes knijpen als het huidige zetelaantal volgend jaar opnieuw wordt gehaald. Van de electorale doorbraak, waar de partij nog maar tamelijk onlangs uitging, is vooralsnog geen sprake.

Ook de populariteit van de Jessias is niet meer wat ze geweest is. Zijn status van politieke rockster is merkbaar aan inflatie onderhevig. De media-interesse voor Klaver lijkt aanzienlijk afgenomen. Zijn naam duikt in elk geval steeds minder op in de krantenkoppen. Mocht er al een leider op links zijn, dan is dat eerder PvdA’er Lodewijk Asscher dan Klaver. De GroenLinks-voorman – straks opnieuw lijsttrekker – begint de trekjes van een verlepte diva te vertonen.

Hoe kan dat? Wat ging er mis?

Van alles, dunkt me. Om te beginnen heeft de partijtop kennelijk de trendgevoeligheid van het succes onderschat. Je kunt in de mode raken, maar er ook weer uit. Dat laatste is Klaver, en daarmee GroenLinks, overkomen. De grote massa is een beetje op hem uitgekeken, zoals dat vaak gaat met figuren die plotseling in het middelpunt van de belangstelling zijn komen te staan. Misschien heeft de partij wel te veel vertrouwd op het enthousiasme dat Klaver teweeg wist te brengen bij de potentiële achterban.

Daar komt bij dat de Tweede Kamerfractie van GroenLinks de afgelopen jaren te maken kreeg met een ware leegloop. Liesbeth van Tongeren, Rick Grashoff, Linda Voortman, Zihni Özdil en Isabelle Diks zijn allemaal voortijdig opgestapt. Bij een aantal van hen ging het afscheid gepaard met een fors schandaal. Bij anderen was het ‘reglementair’, maar ook dan kon je er je wenkbrauwen over fronsen. Kamerlid is toch geen wachtkamerbaantje voor iemand die eigenlijk wethouder van een grote stad wil worden?

Hoe dan ook: GroenLinks kreeg kritische opmerkingen over de stroom van vertrekkers. Zoals het die ook kreeg over het optreden van prominente partijgenoten als de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema, die superstreng is voor corona-overtreders maar vorige maand weigerde in te grijpen bij een drukbezochte antiracismedemonstratie op de Dam.

Voor Klaver is het allemaal verre van aangenaam, al wordt zijn positie als partijleider er nog niet door aangetast. Maar dat zou wel eens kunnen veranderen bij een zwaar tegenvallend verkiezingsresultaat. De vraag is dan wel: wie zou het van hem over moeten nemen?

2 reacties op ‘Wat er misging bij GroenLinks

  1. Telkens blijkt weer dat politicus/politica een boeiend beroep is en dat je als echte vakman/ vakvrouw altijd alert moet zijn, altijd to the point, altijd slim, altijd de stemming aanvoelen, altijd aanvoelen wat er speelt, altijd aanvoelen wat er onder het volk leeft, altijd de concurrentie scherp in de gaten houden, altijd het hele en eerlijke verhaal vertellen, of liegen dat het barst afhankelijk hoe de stemming in het land is. Altijd deskundig en integer zijn op een wijze dat het volk het slikt. Collega’s pas na beneden trappen als het moment daar en op jet juiste moment je op de borst kloppen. Kortom een een zeer zwaar en ondankbaar beroep, want je doet het nooit goed.

    Like

  2. “werd hij bejubeld als een popidool. Dit alles moet bij de partij, en ook bij Klaver zelf, de gedachte hebben doen postvatten dat the sky the limit was.”

    Ja, dat is kennelijk de hedendaagse kijk en de diepgang van sommige kiezers en partijleden.
    Zo stond enige tijd geleden ’n intervieuw met n bekende (ex) wielrenster (ik noem geen naam, en het was toch echt ’n volwassen dame! waar andere mensen dan weer tegen opkijken?)
    Waarin die de populariteit van Hugo de Jonge op verheerlijkende wijze en met de geestelijke blik van ’n puber, werd beschreven als de Nederlandse Brad Pitt!?
    Ja Hallo! als dit de wijze is waarop politieke kopstukken geprofileerd
    worden, dus met de diepgang van ’n luciferdoosje! dan geeft mij dat weinig vertrouwen, in de ECHTE BASIS van verworven populariteitcijfers van die betreffende politieke kopstukken, alsmede in de geestelijke vermogens van hun smachtende aanhangers.
    Mag ik een even ’n teiltje!

    Like

Reacties zijn gesloten.